Het Dr. Leo Kannerhuis ontwikkelde samen met Waag Society een stressmeter. De redactie van Psy mocht hem testen.



Rood bij stress



tekst: Hanneke Ettekoven hettekoven@psy.nl

Michel Vervaet is projectmanager van het innovatieteam Research en Development van het Dr. Leo Kannerhuis. Volgens hem heeft 82 procent van de mensen met autisme een Wajong-uitkering. ‘Hoewel ze vaak bijzonder getalenteerd en gemotiveerd zijn, kunnen ze veel last hebben van stress. Maar ze herkennen geen fysieke stresssignalen, terwijl ze wel het gedrag vertonen dat voortkomt uit stress. De onrust die ze voelen kunnen ze niet zelf corrigeren, en daardoor gaan ze chaotisch handelen. Dat is lastig voor henzelf en voor hun werkgever.’

Het Dr. Leo Kannerhuis ging op zoek naar een apparaat dat bijtijds waarschuwt dat het stressniveau stijgt. Vervaet: ‘Een mobiele stressmeter wel te verstaan, een handige tool die je mee kunt nemen naar je werk.’ Dat het centrum, i.s.m. Waag Society, geslaagd is in het ontwikkelen van zo’n apparaatje, laat Vervaet zien op de redactie van Psy. Hij heeft een borstband met een sensor bij zich die aangesloten is op een smartphone.

Met de sensor wordt de variatie tussen de hartslagen gemeten. Zodra de hartslag versnelt, de drager dus gestrest raakt, kleurt het display van de telefoon oranje en vervolgens rood. De borstband is onzichtbaar voor anderen en de drager voelt hem nauwelijks.

Bij de stressmeter kan ook een pebble worden gebruikt: een ‘platgeslagen tennisbal’ die groen, oranje of rood kleurt. Vervaet: ‘De pebble kan duidelijk in het zicht gelegd worden zodat ook je collega’s weten of je gespannen bent en je kunnen helpen als dat nodig is.’

Ongemakkelijke situaties
Dat het testen van een stressmeter kan leiden tot ongemakkelijke situaties, besef ik pas bij het omdoen van de borstband. Wat als mijn stressniveau omhoog schiet als één van mijn collega’s mij iets vraagt? Gelukkig blijken mijn zorgen voor niets te zijn geweest en blijft mijn pebble de eerste minuten groen.

Dan vraagt Vervaet of ik na wil denken over alle dingen die ik die week nog moet doen. Sneller dan ik verwacht kleurt mijn pebble oranje. Het verlagen van mijn stressniveau blijkt een stuk lastiger. Maar de stressmeter helpt: het lichtje van de pebble gaat langzaam aan en uit. Als ik in hetzelfde tempo in- en uitadem krijg ik mijn ademhaling onder controle en word ik rustig.

Voor mensen met autisme kan aan de stressmeter een digitale werkcoach gekoppeld worden. ‘Als iemand gestrest raakt, stelt de digitale werkcoach een paar vragen’, vertelt Vervaet. ‘Stel dat iemand bijvoorbeeld een opdracht niet afkrijgt. De werkcoach adviseert dan bijvoorbeeld: vraag meer tijd aan je leidinggevende.’

 

Confronterend
Het is een wens van Vervaet dat de werkcoach in de toekomst automatisch in actie komt als de stressmeter aangeeft dat iemand stress heeft. ‘Nu moet je dat nog handmatig doen.’ Bovendien zou hij graag willen dat de ouder of begeleider van iemand met autisme een sms krijgt als het stressniveau veel te hoog wordt. ‘Dat kan door de  stressmeter te koppelen aan internet. Als iemand heel erg gestrest raakt, is een werkcoach niet altijd genoeg en kan het nodig zijn om iemand persoonlijk te steunen.’

Het moet, zegt hij, ook mogelijk zijn om de stressmeter te koppelen aan een gps-systeem. ‘Iemand met autisme kan dan precies zien waar hij was toen hij gestrest raakte of juist heel ontspannen was. Dat kan ontzettend leerzaam zijn.’ De stressmeter is momenteel nog in de testfase. ‘We testen nu of mensen met autisme vinden of de stressmeter iets toevoegt: ervaren ze het als een verrijking en leren ze ervan? We weten dat nog niet, maar ik heb wel begrepen dat sommige mensen de borstband af hebben gedaan omdat ze schrokken van hun stressniveau. Dat vonden ze ontzettend confronterend.'